пустэльнік
пустэльнік
(назоўнік м)
пустэльнік -ка
1: чалавек, які па рэлігійных прычынах аддаліўся ад грамадства дзеля таго каб весьці аскетычнае жыцьцё ў малітвах да Бога.
2: пра чалавека, які жыве ў адзіноце, у бязлюдным месцы.
– А, во дзе ты, пустэльнік! – радасна сказала [Марына] Кудлачу, які маляваў за сталом. (Алёшка)
3: (заал.) жук з атраду Цьвердакрылыя (Coleoptera), сямейства Пласьцініставусыя (Scarabaeidae)
Łacinka: pustelnik
Нарматыўны правапіс: пустэльнік
Сынонімы: 1: вылюдак; аскет; 2: самотнік; адзінотнік; 3: (заал.) васковік-пустэльнік
Пераклады
Ангельская (eng): 1: anchorite; 3: (заал.) osmoderma eremita; hermit beetle; Russian leather beetle
Расейская (rus): 1: пустынник; затворник; отшельник; аскет; анахорет; 2: затворник; отшельник; 3: (заал.) отшельник обыкновенный; отшельник пахучий